2 minuten

De zendeling Soendar Singh en een Tibetaan werden eens in Tibet door een sneeuwstorm overvallen. Op een gegeven moment vonden zij langs de weg een bewusteloze man, halfbevroren. Soendar stelde voor deze man naar het dichtstbijzijnde dorp te dragen, maar zijn reisgenoot weigerde dat en liep door. Hij was namelijk bang door het oponthoud en het gedoe zelf dood te vriezen. Soendar besloot om dan maar in zijn eentje te proberen de man te helpen. Hij hees de man op zijn rug en droeg hem, zij het met heel veel moeite. Door de grote krachtsinspanning werd hij niet alleen zelf warm, maar de bewusteloze reiziger kwam ook weer bij!

‘wie zijn leven zal verliezen om mijnentwil, die zal behouden worden’

Lezen: Rom. 8: 29

Een eind verderop troffen ze een man aan die blijkbaar even was gaan zitten om wat uit te rusten, maar dat was hem slecht bekomen; hij was door de kou bevangen en doodgevroren. En ja, de raadt het al, het bleek de Tibetaan te zijn die geweigerd had hulp te verlenen… Toen begreep Soendar de volgende woorden van Jezus pas goed: ‘Wie zijn leven zal willen behouden, die zal het verliezen, maar ieder die het zal verliezen om mijnentwil, die zal het behouden.’ Juist de poging van Soendar om het leven van een medemens te redden, was zijn eigen behoud geworden! 

De woorden van Jezus, ‘wie zijn leven zal verliezen om mijnentwil, die zal behouden worden’, passen niet binnen de filosofie van de wereld waarin wij leven. Daarin moeten mensen opkomen voor zichzelf en staan zij vooral op hun rechten. Het maakt mensen eenzaam en kwetsbaar. En daarom zoeken zij compensatie in bijvoorbeeld therapie, gaan ze gezond eten, sluiten ze zich aan bij een praatgroep, gaan zelfhulpboekjes lezen, enzovoort. Overigens vaak met een teleurstellend resultaat of in elk geval geen blijvend vergezicht.

Werkelijke verandering en ontwikkeling is gericht op het wezen van de persoon en niet op het bestrijden van bepaalde symptomen. Paulus spreekt daar zo mooi over in Romeinen 8 en 12. Hij gebruikt daar het Griekse woord summorphous. Je krijgt dezelfde vorm als een ander, er ontstaat een permanente gelijkenis. Geestelijke groei is een vormingsproces waarin het erom gaat dat we ons tot Christus gaan verhouden als een afbeelding tot het origineel. Paulus gebruikt ook een andere variant van hetzelfde werkwoord: metamorphouste, waar ons woord metamorfose van is afgeleid.

Als het veranderen begint, mogen we langzaam maar zeker de persoon worden zoals we door God zijn bedoeld. Zoals de kruipende rups wordt ‘hervormd’ tot een schitterende vlinder. Doodgewone mensen kunnen kracht ontvangen om een buitengewone verandering te ondergaan. Søren Kierkegaard verwoordde het als volgt: ‘En nu, met Gods hulp, zal ik mijzelf worden.’