2 minuten

“Weet je” zei hij tegen mij, “Het ergste is dat niemand je ziet”. Onlangs was ik bij een, ja, hoe zeg je dat, gebeurtenis waar ik een paar zwervers sprak. Dat woord moet je ook weer uitleggen, om misverstand te voorkomen. Het waren mannen zonder een dak boven hun hoofd die iedere avond maar moesten uitzoeken, waar ze die nacht konden slapen. Een van hen wilde wel met me praten. Over zijn jeugd, zijn, deels mislukt leven, en over zijn zoektocht naar een slaapplaats.

Het ergste is dat niemand je ziet.

Als iemand met iedere avond wel een dak, en ook een warm bed, was ik vooral geïnteresseerd in zijn zoektocht, maar dat bleek voor hem niet zo boeiend te zijn. Daar zat hij niet zo mee, en die plek vond hij wel. Er wordt in Amsterdam heel veel voor zwervers en daklozen gedaan. Nee, veel belangrijker vond hij iets, wat ik weer niet verwacht had: “De mensen kijken je niet aan” Hij vertelde hoe hij dagen door de stad kon lopen, zonder dat iemand hem aansprak of zelfs aankeek. Hoe eenzaam hij zich daardoor voelde, afgewezen ook.

En ik dacht aan die tekst in Johannes 5, over die man die jaren in het ziekenhuis in Jeruzalem lag en tegen Jezus zei: “Ik heb geen mens”. Deze man had ook geen mens, terwijl hij in overvolle straten liep. “Maar je moet wel iets overwinnen om een zwerver aan te spreken” zei ik, “dat doe je niet zo gauw”. “Dat begrijp ik wel” zei hij, “we zien er ook niet altijd zo aantrekkelijk uit, maar waarom zou je niet gewoon zo iemand gedag kunnen zeggen.

Gewoon even naar mij kijken als mens, en niet als iemand waar je maar snel langs moet lopen”. Hij keek me aan. “Spreek jij wel eens een zwerver aan?”. En hij wist al al wel wat ik zou antwoorden.

“Je kunt misschien beginnen met ons gewoon even te groeten, net zoals je andere mensen groet. Laten zien dat wij ook mensen zijn. Soms mensen die enorme pech in het leven hebben gehad en soms mensen die verkeerde keuzes in het leven hebben gemaakt. En weet je, als dat allemaal niet lukt, kijk ons in ieder geval gewoon even in de ogen. Kijk niet weg.”

Het werd een heel gesprek met deze welbespraakte dakloze. En gesprek dat wel een beetje confronterend was. Niet voor hem maar voor mij. “Ik heb geen mens” zei de man in Jeruzalem. “Ik heb geen mens” zei de man in Amsterdam. De man in Jeruzalem werd geholpen door Jezus. De man in Amsterdam wordt gelukkig iedere avond geholpen door toegewijde christenen die voor veel slaapplekken in Amsterdam zorgen.

Mooi om zo een beetje Christus te zijn voor anderen. Ik heb veel van deze man geleerd.