2 minuten

‘Dank God onder alle omstandigheden.’ 

‘Vier uw vierdagen’, is een wijze uitspraak in mijn familie die ik graag praktiseer. ‘Er is altijd wel iets te vieren,’ gaat voor mij ook wel op. En dan bedoel ik dat niet als een makkelijk excuus voor een doordeweeks glas wijn of stuk taart, maar heel serieus. In mijn leven heb ik veel te vieren. Ik ben rijk gezegend, heb veel van God ontvangen en heel eerlijk: weinig tegenslag gekend. Ik ben me daarvan bewust, en probeer momenten van dankbaarheid en geluk daarom te markeren. Het verdient de erkenning: dit is bijzonder, dit is niet vanzelfsprekend, dit is mij gegeven.  

Mijn tienduizend redenen gaan zoveel dieper dan het winterdekbed en de autoreparatie die meeviel.

-

Deze week was ik bij een oude dame uit mijn gemeente. Ze was in een verpleeghuis beland na een herseninfarct, en moest revalideren na een halfzijdige verlamming. Ze zakte steeds scheef in bed en had moeite met praten. Toch hadden we een mooi gesprek. Ze vertelde over haar verdriet, de tegenslag en dat het haar best zwaar viel. Ze zou met haar man hun huwelijksjubileum vieren over twee weken, want ze waren zestig jaar getrouwd. Het feest was afgeblazen, want ze kon niets. ‘Maar we gaan het wel vieren.’ Ik vond het een dappere uitspraak. Vieren, ondanks de tegenslag. Omdat je nog steeds veel gegeven is. 

Ze vertelde door, over de reizen die ze had gemaakt. Tijdens een bezoek aan een waterval in Afrika jaren geleden vertelde de gids haar dat er iedere ochtend in die rivier dode en verminkte lichamen dreven: slachtoffers van de strijd tussen de Hutu’s en de Tutsi’s. ‘Stond ik daar, als toerist,’ zei ze, met tranen in haar ogen. En terwijl ze onhandig probeerde haar koud geworden koffie te drinken met haar arm die niet meewerkte, begreep ik haar. In al haar armoe was ze nog steeds rijk.  

Veel mensen markeren in november de vierdag van de dankbaarheid, en eerlijk gezegd: ik vind het vaak commercieel en Amerikaans. Als ik boven een bord vol kalkoen en aardappelpureee mijn dankbaarheden opsom, klinken die zo plat en pietluttig. Maar dit gesprek gaf verdieping. Door deze vrouw wist ik weer: Mijn tienduizend redenen gaan zoveel dieper dan het winterdekbed en de autoreparatie die meeviel. Ik ben écht heel ongelofelijk rijk gezegend. Dus zet ik deze vierdag in mijn agenda, want het is goed om dat met regelmaat hardop te zeggen. Ook als het niet mijn beste dag is, en desnoods boven een bord kalkoen.